کاري نداريم يه شب ما نزديکاي ژانويه بود، جشن تولدمون بود. حدوداي جنگ جهاني دوم بود و هنو ماشين تک و توک بود. يکيش مال خانوم فخرالدوله بود که اون موقع شوهرش وزير دربار بود، بقيه‌م فقط دور و بريا شاه ماشين داشتن. بعدن شد که جنگ شد و آلمانا اومد‌ن و چهار تا ماشين لکنته آوردن تو اين مملکت. دردسرت ندم ما با قاطر درس تو چله‌ي زمسون نصفه شب گير افتاديم عهد رو گردنه سگ‌کش. حالا از اون طرف رفقامون تو حالاحالدلمو واسه ما مي‌خواسن جشن تولد بيگيرن. البته خيال مي‌کردن من خبر ندارم و قرار بود ما سورپيريز بشيم. خلاصه به ما گفته بودن آقات مريضه خودتو برسون حالاحالدلمو. آقايي که شما باشين ما سه تا رفيق داشتيم يکي ش خورخه تامارو بود که الان خبرنگار بي بي سي يه اون يکي‌شم حسن اصفوني بود و يکي‌ام بود به اسم اسمال کندي . ديديم شب نمي‌شه رد شد قاطرا رو برديم يه گوشه تو دهنه کوه گفتيم صب ميشه مي‌ريم. حالا هوام سرد، اتيش تموم شده، بي‌كبريتم شده بوديم به اسمال گفتيم اسمال کبريت داري؟ تا صب سقط ميشيم اين‌جا. اسمال يه جور گف نه که ما دو به شک شديم. درد سرت ندم ديديم داره. گفتيم خب بزن! گف نه اينا واسه روز مباداس. گفتيم اخمق ديگه کي مباداتر از حالا؟ ما که داريم سقط مي‌شيم.  اون‌چه کارش کرديم مگه داد کبريتارو. حسن اصفوني رف بيرون طرف قاطرا يه دولول داش آورد گف روشن کن مادر فلان! گف نمي‌کنم  واسه روز مباداس. حسن اصفوني صاف گذاش تو پيشوني‌اش. خدا رحمتش کنه. خلاصه اومديم ديديم بعله رفقا سنگ تموم گذاشتن و جشني و سور و ساتي. ما حالا خبر داشتيم ولي زديم خودمون به اون را گفتيم اِ اين‌جا چه خبره؟ آقايي که شما باشي حالا رو مسخره بازيم نبود ولي هي ما سراغ آقامونو مي‌گرفتيم مي‌گفتيم پ آقامون کو؟ رفقام هي دس مي‌گرفتن و مي‌خنديدن تا آخر مهموني هي مي‌گفتيم پ آقامون کو؟ خلاصه يه رفيق داشتيم ياروواساده اسمش بود، آخرين نفريم بود که مي‌رف گف راس راسي باورت شده بود آقات مريضه؟ گفتم آره. گف ولي ناکس خبر داشتيا، اداي سورپيريز در آوري. گفتم آره. گف خيلي هف خطي .خنديدم، گفتم حالا حال آقام چطوره؟ گف: آقات مرد.